• romysalomons

Race update 8 | Verzamel herinneringen, geen bezittingen

Vol spanning zaten we allemaal te nagelbijten afgelopen maandagavond. Paniekerig zoeken naar de beste site voor de livestream; waarom zoveel verschillende aankomsttijden? Shit, weer een kwartier uitgesteld… kortom super spannend.

En dan ja hoor, daar verschijnen ze in beeld, Bettina en Debby in een straf tempo aan de riemen en Iris aan de touwtjes. Wow, 43 dagen, 8 uur en 20 minuten na de start op La Gomera. We zien de enorme blijdschap van de dames dat het is gelukt en zelfs als je gewoon thuis achter je laptop zit te kijken, krijg je toch op zijn minst een heel groot brok in je keel. Want wát een prestatie. 3000 zeemijlen roeien, dat is omgerekend ongeveer 5000 km. En dan over een onafzienbare oceaan, water voor, water achter, links en rechts. Alleen maar bewegende heuvels van water. Al die dagen in elkaars gezelschap op een oppervlakte van ongeveer dertien vierkante meter roeien, eten, slapen en de rest. Ongelofelijk!

De droom ontstond op de Waddenzee

Het is een droom, begonnen op de Waddenzee waar Bettina aan Debby vertelde wat ze graag zou willen doen. Ze vonden Iris die zó gek is op oceaanroeien dat ze het gewoon nóg een keertje ging doen en daarmee een record heeft gezet, laten we dat vooral niet vergeten. En dan met volle overtuiging zorgen dat het mogelijk wordt; als een speer sponsors zoeken; zorgen dat de boot in orde is en trainen, trainen, trainen.

Gelukkig stonden er veel fans langs de kant. Veel roeiers van boten die al gefinisht waren, stonden te juichen in de haven en de familie en vrienden wapperden als een malle met de meegebrachte vlaggen. Als de dames samen aan wal stappen, staan ze wat onwennig te wiebelen. Bettina vertelde dat het een hele rare gewaarwording is, vaste wal na zo’n lange tijd. De eerste dagen zijn ze dan ook landziek geweest omdat je hele lijf ingesteld is op de bewegingen van de boot.

Er gebeurt nog wel méér qua lichaam. Als je zó lang niet loopt, raak je de kracht in de benen kwijt en de eerste dagen doen al je botten pijn omdat alles in je lijf weer op de goede plek moet komen. Maar goed, dat weegt niet op tegen het euforische gevoel dat het allemaal is gelukt.


Jeetje wat gaan ze zuid!

Natuurlijk zijn er ook wel dingen gebeurd onderweg die we nog maar even niet eerder hebben verteld. Zo bleef het lang onduidelijk waarom ze zo’n afwijkende zuidelijke koers hebben gekozen. Niemand snapte het doel ervan en het leek er bijna op dat ze naar een ander eiland voeren. Niets is minder waar. Het was allemaal onderdeel van het plan om op het laatste moment tóch nog een voorsprong te krijgen op de directe concurrenten.

Ze hebben samen met de mapman gekozen voor deze route omdat ze dan gebruik konden maken van een hele snelle stroming die ze daar verwachtten en die ze dat voordeel zou geven. In 2018 heeft Mark Slats dat ook gedaan en daarmee heeft hij toen het solorecord gebroken met een paar dagen.

De organisatie werd hier echter bloednerveus van en heeft ze teruggefloten, ondanks de hele duidelijke uitleg van de bedoeling. Ze weken té veel af van de gemiddelde koers en daarmee van de bereikbaarheid van de organisatie. Vet balen en onder veel gemopper hebben ze de koers aangepast en daarmee begonnen een paar héle zware laatste dagen. Ze moesten nl. bijna tegen de wind in roeien en dat kostte ongelofelijk veel kracht. Slapen kwam er niet van want ze hebben de hele tijd twee uur geroeid en maar één uur gerust om nog een beetje vooruit te komen. Voeg daarbij ook nog megaslecht weer én datgene waar ze bang voor waren nl. een freakwave die een enorme washout heeft gegeven. (Daarbij spoelt er een grote zware golf over de boot waardoor alles wat los zit, verdwijnt en roeiers over boord kunnen spoelen.) Bettina was net aan het bellen maar de telefoon begaf het en Iris en Debby lagen slordig op de bodem van de boot gedrapeerd, alle drie kleddernat. Dan snap je gelijk waarom je 24 uur per dag aangelijnd moet blijven. Gelukkig waren de deuren van de cabines goed dicht zodat er met de boot zelf niets geks is gebeurd.

Alleen was de stuurinrichting toen toch enigszins van het pad af en zijn ze vanuit de voorcabine deels handmatig gaan sturen, ook omdat het bijna niet mogelijk was om staand in de kuip de boot in de goede richting te houden in dat hele slechte weer.

In eerste instantie reageerden ze nogal luchthartig maar het bleek dat de schrik er toch goed in zat. Geen van drieën wilde nog alleen roeien, vandaar dat zware regime van twee op-één af om toch naar Antigua te komen.

Ze hadden wel een plan B hoor. Onderweg hebben ze contact gehad met een catamaran met daar op drie heren die naar Guadeloupe zeilden. Als het niet zou lukken om tegen de stroming Antigua te halen, zouden de dames daar ook naar toe gaan en dan met een sleep van die catamaran naar Antigua om daar, buiten mededinging, toch aan te komen. Haha, het waren vast hele leuke mannen... Maar gelukkig, het was allemaal niet nodig want ze zijn er gewoon roeiend gekomen.


Ze hebben genoten van de afgelopen dagen op het eiland en lekker rondgetoerd; Iris heeft de Queen nog naar een andere haven gevaren waar ze (de boot, niet Iris😊) opgeslagen wordt voor het transport terug naar Nederland. Als het goed is, is Debby vandaag, zondag, weer thuisgekomen maar is het van Iris en Bettina nog niet bekend wanneer ze terugkomen. Tja, dat is begrijpelijk. Als je daar nou toch bent, kan je er maar beter het mooiste van maken…….

Enfin, het avontuur is ten einde en het doel om het binnen 48 dagen te roeien is ruimschoots gehaald. Het kan niet anders zijn dat Bibian Mentel met een grote glimlach mee heeft gekeken naar hun kracht, hun aanpassings- en doorzettingsvermogen. Wij zijn met z’n allen zó blij dat het is gelukt maar uiteindelijk zijn zij degenen die daar het aller, - aller, - allertrotst op mogen zijn. Lieve meiden, dank jullie wel dat we mee mochten genieten van jullie grote avontuur!


Ook zo trots op de dames? Doneer kan nog steeds, klik hier!



331 views

Recent Posts

See All